Τέσσερα ποιήματα από την υπό έκδοση ποιητική συλλογή "Κοινωνιόλεκτος" (Ιδιωτική έκδοση, 2026), του Μιχάλη Κατσιγιάννη
Η στοργή του Μινώταυρου
Τα σώματά μου
Σε μπόλιασαν πυγμή
Και άλλα πολλά
Το ίδιο συνέβη και σε μένα
Με τα δικά σου
Προχωρώντας
Καθόλου προσωρινά
Δεν τίθεται ζήτημα διαχωρισμού
Πλέον
Το πλέον
Εδώ
Έχει μια αιωνιότητα
Κάποτε
Ζωγράφισες κάτι που μου άρεσε
Και από τότε
Συνεχίζεις να το κάνεις
Αδιάκοπα.
*
Τοπίο από αλλού
Να χαλάσουμε το σώμα
Έτσι συμφωνήσαμε
Να καυτηριάσουμε
Τη ζωντάνια του
Όπως αυτή υπάρχει σήμερα
Να τη χλευάσουμε
Και να τη στηλιτεύσουμε
Να κάνουμε την πόλη πλαζ
Έτσι συμφωνήσαμε
Γιατί εμείς
Έχουμε σκεφτεί πώς αναπνέουν
Οι άνθρωποι στις πόλεις
Έτσι συμφωνήσαμε.
*
Παγκάκι στο φως
Οφείλω να περιμένω
Εκεί που οι σκιές
Στοιβάζουν τις φιγούρες
Προφανώς
Και οφείλω να περιμένω
Εκεί που οι φιγούρες
Δεν λατρεύονται
Σιωπηλός είμαι και κάθομαι
Τα πόδια μου τρέμουν
Αν κάνω να σηκωθώ
Οφείλω
Να μένω έτσι
Πυκνός και διαλυμένος
Να μην έχω στασίδι πουθενά
Να αλλάζω συνεχώς ευκρίνειες
Το οφείλω
Πάντοτε
Να γελώ και
Να είμαι χαρούμενος
Όταν τρέχουν σκυλιά
Το οφείλω
Ακόμα κι όταν μπαίνω
Στην ημέρα
Στην πραγματικότητα
Δεν μπαίνω ποτέ
Το οφείλω
Πολύ αυτό
Δεν πενθώ, υπάρχω.
*
Αποσπάσματα
Τρεμοπαίζουν τα φώτα
Απέναντι
Δηλαδή;
Οι ανέλεγκτοι σπαραγμοί
Τι είναι αυτοί;
Οι ρυθμοί είναι αυτοί
Τους κοιτώ και τους βλέπω
Κι απεμπολώ την ταραχή
Που δημιουργούν
Εκείνοι που όλο ανεβαίνουν
Μόνο για να μιλήσουν
Προχωρούν και γδέρνουν
Τα σημεία που δεν ορίζουν
Όλο ανεβαίνουν
Μόνο και μόνο
Για να μιλήσουν
Βγήκες με προφίλ
Ιδιόρρυθμο
Όπως πρέπει
Ώριμο
Έτρεχαν γύρω μας οι ζωές
Να βγούμε στον ήλιο
Σου είπα.