Ένα οπτικό ημερολόγιο: Σημείωμα για τη σειρά «Συμβάν» (2026)
του Μιχάλη Κατσιγιάννη
 |
| Εικόνα: Μιχάλης Κατσιγιάννης (από τη σειρά «Συμβάν», 2026): Michalis Katsigiannis - Photography: Συμβάν (2026) |
Ξεκινώ με μια γενική παρατήρηση. Από τα τέλη της άνοιξης μέχρι και σήμερα, αρκετές σειρές έχουν δημιουργηθεί – άλλες έχουν ολοκληρωθεί και άλλες παραμένουν ανοικτές μέχρι νεωτέρας. Ωστόσο, η σειρά «Συμβάν»[1] την οποία και θα σχολιάσω εδώ αποτελεί νομίζω το πιο αντιπροσωπευτικό δείγμα τόσο της αναπαραστατικής (έγχρωμης και ασπρόμαυρης) δουλειάς μου όσο και της περιόδου από τα τέλη της άνοιξης μέχρι και σήμερα.
Σε αυτή τη σειρά υπάρχει κατατεθειμένο ένα καλοκαίρι. Αυτή όμως είναι μόνο η επιφανειακή ανάγνωση της σειράς. Πρόκειται στην ουσία για ένα οπτικό ημερολόγιο, αναμφίβολα – αν και δεν ξεκίνησε με συνειδητό τρόπο έτσι. Αυτή η σειρά, η οποία για μένα αποτελεί ένα είδος ταινίας, εμπεριέχει τις κινήσεις των σημείων με τα οποία συναντήθηκα, τις πόζες στις όποιες τα «γράπωσα», τα βήματα, τις φωνές και τα συναισθήματα με τα οποία, κατά την κρίση μου, συνυπήρξαν.
Ακολουθώντας – αλλά και διευρύνοντας – τη νοοτροπία του αναπαραστατικού μέρους της φωτογραφικής μου δουλειάς, δηλαδή την αισθητική της νοσταλγίας, της καλώς εννοούμενης προχειρότητας, του εφήμερου, του δυνητικού, του ονειρικού, προσπαθώ αυτό που πάντα με ενδιαφέρει.[2] Τι; Να σταματήσω μέσα στον κόσμο, να σταματήσω να κινούμαι μέσα στον κόσμο κι αυτός να συνεχίζει να κινείται και να λειτουργεί όπως πάντα. Και δεν ήταν λίγες οι φορές που με συγκλόνισαν όταν αισθάνθηκα πραγματικά ότι αυτό συνέβαινε.
Οι άνθρωποι, οι δρόμοι, τα κτίρια, η φύση, τα αντικείμενα, τα οχήματα, τα μαγαζιά και πόσα ακόμη σημεία (και σύνολα σημείων), όλα μιλούν, τα πάντα και οι πάντες μιλούν, μιλούν ακατάπαυστα, με τρόπο χειμαρρώδη, τα μηνύματα που δέχεσαι είναι κυριολεκτικά αμέτρητα. Αυτό, όταν το συνειδητοποιείς, καταλαβαίνεις για ποιο λόγο η τέχνη είναι η δύναμη εκείνη που κατέχει τη μεγαλύτερη σοφία, τη μεγαλύτερη ευτυχία, τη μεγαλύτερη διαύγεια και ταυτόχρονα τη μεγαλύτερη επικινδυνότητα, τη μεγαλύτερη βία. Η τέχνη σε ωθεί να μπεις μέσα στο καρναβάλι, στο θέατρο που είναι οι κόσμοι, οι λόγοι και οι (μικρο- και μακρο-) πραγματικότητες που συνεχώς κατασκευάζουμε και αποδομούμε, να ξεχάσεις και να απορρίψεις δισταγμούς και να προσπαθήσεις να βρεις τον δικό σου τρόπο να σταθείς ανάμεσα στα ποικίλα σημεία, να βρεις τον δικό σου τρόπο να μιλήσεις με τα πάντα και τους πάντες. Δεν είναι κάτι άλλο η τέχνη.
Οι φωτογραφίες αυτής της σειράς έχουν κάτι το μαγικό για μένα. Κάτι το υπαινικτικό, το περιπαικτικό, το ηδονικό, που προκύπτει τόσο από τη μορφή όσο και από το περιεχόμενο αυτών. Οι φωτογραφίες αυτές, προϊόντα περιπλάνησης, επαφής, σχέσης και τύχης συνθέτουν όλες μαζί το παλίμψηστο του δικού μου, προσωπικού καλοκαιριού, θα έλεγα, έτσι όπως εγώ το αντιλαμβάνομαι και το νοηματοδοτώ. Αυτές οι φωτογραφίες δεν αποτελούν παρά τα στιγμιότυπα μιας μυστικής, αινιγματικής και – ποικιλοτρόπως – φωτεινής διαδρομής.
Είναι προφανώς πολλά, πάρα πολλά, τα πράγματα που μπορεί να πει κανείς για μια φωτογραφία, το περιεχόμενό της, τη μορφή της, την περίσταση στην οποία τραβήχτηκε, τον λόγο για τον οποίο εν τέλει τραβήχτηκε, τι συμβολισμούς και τι μηνύματα επιδιώκει να μεταφέρει – αδιάφορα ελπίζω όλα για τον θεατή – και άλλα πολλά.
Φυσικά, έχω
απαντήσεις σε όλα αυτά σχετικά με τις φωτογραφίες (και) της παρούσας σειράς.
Πώς θα γινόταν κι αλλιώς; Αφού εγώ τις τράβηξα. Ωστόσο, δεν θέλω να δώσω εδώ
καμία απάντηση. Θέλω να αφήσω τις φωτογραφίες να ταξιδέψουν, να περιπλανηθούν,
να χαθούν, να πέσουν πάνω σε άλλα, ξένα βλέμματα, να χωθούν σε μυαλά και
νοοτροπίες και μιλήσουν με τρόπο και λόγο αλλοπρόσαλλο, άτακτο, διφορούμενο,
ανοικτό.
ΥΓ. Αυτές
τις φωτογραφίες ως ποίηση τις δημιούργησα, έτσι τις αντιλαμβάνομαι, έτσι τις
μοιράζομαι.
Βιβλιογραφία
Κατσιγιάννης,
M. (2026α). Οι λόγοι της φωτογραφίας: μια αυτο-κριτική. Χάρτης. Ανακτήθηκε 27 Αυγούστου 2026, από: https://michaliskatsigiannis.blogspot.com/2026/06/blog-post_434.html
Κατσιγιάννης,
M. (2026β). Μιλώντας για τις φωτογραφίες μου. Ologramma. Ανακτήθηκε 27 Αυγούστου 2026, από: https://michaliskatsigiannis.blogspot.com/2026/04/blog-post_3.html
Κατσιγιάννης,
M. (2026γ). Ο αντίλογος του βλέμματος: αναγνώσεις της πόλης/παιχνίδι. Ologramma. Ανακτήθηκε 27 Αυγούστου 2026,
από: https://michaliskatsigiannis.blogspot.com/2026/04/blog-post_29.html
Κατσιγιάννης,
M. (2026δ). Το ανήσυχο και υβριδικό βλέμμα της περιπλάνησης. Μιχάλης Κατσιγιάννης. Ανακτήθηκε 27
Αυγούστου 2026, από: https://michaliskatsigiannis.blogspot.com/2026/01/blog-post_22.html
[1] Μπορείτε να δείτε τη σειρά εδώ: https://mkatsigiannis.blogspot.com/2026/06/2026.html
[2] Βλ. Κατσιγιάννης, 2026α, 2026β,
2026γ, 2026δ.